Mijn Schrijfsels

donderdag 24 maart 2016

Van die dagen 2

Er zijn van die dagen waarop niets lukt. Dat voel ik al bij het rinkelen van de wekker. Een onbestemd gevoel, een nare droom gehad en onrustig geslapen. Of dat ik bij het wakker worden nog zo moe ben en besluit nog even te blijven liggen. Het dekbed stevig om mij heen en vervolgens pas een paar uur later te ontwaken. Verdwaasd dat ik nog zo lang hebt geslapen.

Vanochtend bij het wakker worden wil ik mijn boek uitlezen, nog 6 pagina’s, dat is gisteravond niet meer gelukt. Waarna ik wil schrijven. Alvast wat kleding zal uitzoeken, ook iets dat ieder seizoen weer terugkomt.

Mijn laptop op orde brengen. Gisteren heb ik eindelijk Windows 10 geïnstalleerd. Over het switchen van 8 naar 10 heb ik de meest wilde verhalen gehoord. Ik vind het teveel werk eerst alles op een externe schijf te zetten of een back-up te maken. Het moet meteen, nu en terstond. Spannend, maar na een snelle eerste blik zie ik dat alle foto’s en ‘mijn schrijfsels’ er nog zijn. Stiekem ben ik wel blij, heb het noodlot toch een beetje getart.

Ook hoor ik mensen over het gemak en de uitstraling ervan. Dat herken ik niet. Voor mij staat nu alles her en der. Onlogisch. Het is anders gestructureerd dan ik het hebben wil. Soms past structuur wel bij mij. Niet teveel poespas, gewoon simpel. En zo moet voor mij de indeling van de laptop zijn.

Ik kan het eten alvast voorbereiden, vanavond hebben wij een gast aan tafel. Een kaart schrijven voor een bijna jarige vriendin. De planten verzorgen. De was vouwen. Naar de apotheek medicijnen ophalen. Een paar kleine schildersdoeken met een eerste laag prepareren, alvast wat structuur aanbrengen.

Heb ik dit allemaal gedaan? Neen, bijna niets van wat ik hierboven opnoem. Soms frustreert mij dat, nu niet. Uiteindelijk is het een dag met een gouden randje. Dat zit zo:

Ik heb toch nog deze blogpost geschreven. In de brievenbus een dikke envelop, aan mij gericht. Een boek ter inspiratie, gestuurd door een lieve facebook-vriendin. Verder heb ik de rust na te denken over alles wat mij bezighoudt, onderwijl met verwondering de drukte in het vogeldorp bekeken en daarvan genoten.

Dikke envelop

Het boek ter inspiratie

Het vogeldorp

http://ellieschmitz.blogspot.nl/2015/07/van-die-dagen.html

vrijdag 18 maart 2016

Burgerlijk

Deze maand is het twee jaar geleden dat Man en ik voor het eerst in onze tuin hebben gewerkt. Het is op een zonnige zaterdag, een paar weken na de sleuteloverdracht. Wij gaan naar het tuincentrum om klimop te kopen en planten die tegen het hekwerk van de buren. Een week later vullen we de bloembak en bouwen van pallets een insectenhotel. Daarna laten we de tuin voor wat het is.

Vorig jaar in maart zijn we verder gegaan met het meer ‘eigen’ maken van de tuin. Spitten en schoonmaken. Honderden bolletjes haalt Man uit de grond. Onbegonnen werk. Nu zijn er weer veel te zien. De leuke mogen blijven, de rest spit Man er alsnog uit. Ook vorig jaar al wat nieuwe aanplant gedaan. Siergras, lage hedera, maagdenpalm en helleborus. Voor die laatste is een mooie plek voorhanden. Een stenen bak die onder het onkruid vandaan komt. Een paar weken later blijkt op die plek teveel zon, de een na de andere plant legt het loodje. Snel de overblijvers gered.

Rondom Marie alleen maar avondzon, dat moet toch kunnen.

Maar hoogzomer aan het eind van de middag op die plek ook al zon. Weer teveel.

Voordat de helleborussen op deze plek de geest geven ook weer snel uit de grond gehaald. Dan maar in de schaduw aan de overkant, maar ook hier redden zij het niet. Te droog en geen voeding door de wortels van de grote bomen. Ten einde raad stoppen we de overgebleven (intussen zielige) plantjes in de zinken teil. Het wordt de vierde plek.

Ik wil geen gaten in de bodem. Scherven erin en onder de bomen zodat de regen min of meer door een natuurlijk afdak wordt tegengehouden. Lukt ook niet blijkt een paar weken geleden. Een laag water in de teil. De planten gedwongen aan het pootje baden. De teil schuin, repen stof erin zodat het water eruit kan en ‘op’ naar het tuincentrum. Op zondag notabene. Zo burgerlijk, dat zou ik toch nooit doen? Maar nood breekt wet, er moeten potten komen. Pech, de goede maat niet op voorraad. We kopen wel iets anders.

Een week later op zondag voor de tweede keer een ritje naar het tuincentrum. Godzijdank, de potten die we willen volop in het rek.

De vijfde plek

A.s. Zondag blijven wij thuis, dan gaan bij goed weer de dahliaknollen de grond in. Die hebben wij ook nog gekocht.

dinsdag 15 maart 2016

Eindelijk

Mijn laatste bericht is van 13 januari, 'Tussendag'.

http://ellieschmitz.blogspot.nl/2016/01/tussendag.html

Sindsdien heb ik nog tweemaal een ‘tussendag’ gehad, daarna ben ik volkomen uitgeput en ziek in bed beland. Nadat ik steeds weer moet afzeggen zijn de dagbehandelingen stopgezet.

Weken heb ik in de lappenmand gelegen. Telkens als ik denk, nu heb ik het ergste gehad, wordt het nog erger. Het heeft 5 weken geduurd voordat ik koortsvrij en aanspreekbaar ben. Er is geen puf over iets te doen, over inspiratie maar te zwijgen. Eerlijk gezegd weet ik de weken erna ook niet hoe het voelt energie en inspiratie te hebben. Dat moet ik opnieuw zien uit te vinden.

Je zou toch zeggen dat ik tijd genoeg heb gehad verhalen en korte stukjes te verzinnen. Dat er in die weken ook genoeg is gebeurd om over te schrijven. Dat laatste is misschien wel zo, maar veel is er aan mij voorbij gegaan. Ik slaap en droom. Bij het wakker worden weet ik niet waarover ik heb gedroomd. Nagenoeg elke ochtend heb ik gedacht dat ik weer zou gaan schrijven en schilderen. Maar het heeft tot vandaag geduurd, 15 maart en 2 maanden later, voordat ik zover ben. Eindelijk.

In april begin ik weer aan nieuwe dagbehandelingen. Ik heb er alle vertrouwen in dat het dan wel lukt en ik eind mei klaar ben om aan de zomer te beginnen!