’s
Morgens vroeg wakker worden als de dag begint is niet zo erg. Maar ’s avonds laat
wakker worden van mensen die op bezoek zijn geweest en naar huis gaan, op
straat roepend ‘dag en tot ziens en bedankt en welterusten en tot de volgende
keer’, dat is vervelend. Of nog erger. Al zittend achter het stuur, met draaiende
motor het gesprek ‘in alle rust’ nog een poos voortzetten. Op luide toon zodat
ik het ook kan volgen.
Of
wakker worden van de eerste buurtgenoot die naar het werk gaat. Voordeur open
en sluiten. Autoportier openen. Met een klap dicht. Starten en wegrijden. Het
is twee uur.
De
tweede auto bromt om kwart voor vijf. Met een beetje pech wordt er met
stationair draaiende motor door deze vrouw of man nog een vuilcontainer naar de
straat gereden. Wel eens gehoord hoeveel herrie dat geeft midden in de nacht?
Half
zes. Een voordeur wordt geopend en dichtgetrokken. De man gaat wandelen met
zijn hond. Precies tien minuten later komt hij terug. Voordeur open en weer dicht.
De auto wordt gestart. De derde. Bijna kwart voor zes. Hond blaft.
De
vierde auto wordt om zes uur in gebruik genomen. Met een beetje goede wil heb
ik dan al sinds twee uur niet meer geslapen. En dan is het nu nog zomer. In de
winter gebeurt alles op dezelfde tijd. Er is een verschil. Met draaiende motor en
soms de autoradio al aan wordt het ijs van de ruiten gekrabd.
Om
half zeven fietst de krantenman de straat in. Hoestend alsof de longen uit het
lijf moeten. De arme man kan er niets aan doen, maar dat hij hoorbaar het een
en ander naar boven rochelt en uitspuugt, vind ik wel wat onsmakelijk klinken.
Zeven
uur. Man komt met het ontbijt naar boven. Samen drinken we koffie. Soms ben ik
dan wat kribbig. Het tekort aan nachtrust doet mij geen goed. Eigenlijk wil ik
vroeg in de ochtend de opgewekte versie van mezelf.
Ik
ga overstag. Vanavond is het zover. Ook al heb ik het zo lang mogelijk
uitgesteld. Ook al haat ik het mij van de wereld af te sluiten. Vanavond gaan
de oordoppen in.
