De vakantie is al een week voorbij, maar van bloggen is tot nu toe niets
terecht gekomen. Van schilderen en met een boek op de bank ook niet. Wat heb ik
dan wel gedaan? Eerlijk gezegd weet ik het niet. De dagen zijn voorbij voordat
ik er erg in heb. Er gebeurt wel het een en ander, ook ben ik bezig met het een
en ander, maar als dat gedaan is heb ik geen puf meer nog aan iets nieuws te
beginnen. Blijkbaar heb ik in de vakantie niet genoeg energie opgedaan. Zit ik aan tafel met mijn laptop, sluit ik die. Pak ik
een boek, leg ik het toch weer weg. Neem ik me voor de volgende dag te
schrijven, gebeuren er weer andere dingen waar ik mijn aandacht bij nodig heb. Er
zijn onverwachte gasten. Familie, Vriendin en andere Vriendin. Ik heb
afspraken. Ook de ‘ruggendokter’ heb ik weer bezocht.
Maar de meeste tijd en energie wordt opgeslokt door de
vraag: Waarom ruikt het in de muziekkamer van Man zo smerig? Ramen open of
dicht, het maakt niet uit. Het ruikt gewoon smerig. We weten niet eens de vieze
lucht thuis te brengen. Gek eigenlijk. De kamer is compleet gerenoveerd met
nieuw stucwerk en een nieuwe vloer. Er hangen nieuwe gordijnen. Er staan nieuwe
kasten voor boeken, elpees, cd’s en apparatuur. Man en ik kruipen beurtelings
over de vloer. Zien jullie het voor je? Snuffelen aan het vloerkleed, aan de
bank, in alle hoekjes, aan de apparatuur. Niets. Het moet wel van buitenaf
komen. Maar waar vandaan?
Ik breng veel tijd door in de muziekkamer. Laat
alles tot me doordringen. Geluiden die er zijn, in stilte hoor je van alles,
het getjilp van de vogels, snuif de geur van de bank op, van het vloerkleed, de
geur in de ‘lucht’. Na dagen zoeken ontdek ik per toeval de boosdoener. Aan de dakgoot hangt, nog van de vorige bewoners, een
lusje van touw. Het is uitermate geschikt om iets aan op te hangen. Terug
naar wat ik wil vertellen.
Ik open het raam, pak het jasje van Man en een vlaag van
rioollucht komt voorbij. Bij thuiskomst maan ik Man meteen het plat dak op te
gaan en zijn neus in de regenpijp te steken. De mannen van het klusbedrijf zijn
snel gebeld en de volgende dag al wordt er gegraven. Onze nieuwe regenpijp blijkt
rechtstreeks op het riool aangesloten. De klus is snel verholpen.
En zo gaan de dagen voorbij. Ik durf het bijna niet te
schrijven, het is de Goden verzoeken, maar vanaf nu wordt het rustiger. De
pagina’s in mijn agenda zien er ‘schoon’ uit, dat wil ik zo houden. Eindelijk
weer een begin gemaakt. Het is een non-stop verhaal, geschreven in 10 minuten. Ik
mis het bloggen. Niet alleen het bloggen. Ook het contact met jullie en de
grappige en lieve reacties. Vanaf vandaag doe ik mijn uiterste best weer een
paar keer per week iets te posten. Afgesproken.
