Het is nog vroeg op de
dag. Tussen de bomen door schijnt de zon. Licht. Strakblauwe lucht. Warmte. Het
is doodstil op vogelgezang na. Als ik goed luister hoor ik een compleet orkest
merels. De een zingt nog hoger dan de ander. De een brengt een sprankelende riedel
ten gehore, de ander een kort en krachtig fluitje. De mus en de koolmees komen
eten. Andere vogels komen baden. De eekhoorn hangt aan de pot met pindakaas.
Onder de bomen schaduw. Daar
zit ik. Sam ligt onder mijn stoel, loom uitgerekt. Plots alert en in sluipgang.
Zij heeft iets gehoord of gezien. Bij de scherven houdt zij in. Doodstil ligt
zij daar, alleen het witte puntje van haar staart beweegt. Dit duurt een poos, maar
dan heeft zij beet. Met muis bungelend in haar bek komt zij naar mij toe. Wil
haar prooi voor mijn voeten neerleggen, maar ik loop snel weg.
Na ruim een uur kom ik weer
buiten. Sam en Muis nog steeds in strijd. De laatste heeft zich nog niet
gewonnen gegeven. Zie wel dat hij niet meer zo snel is. Natuurlijk wint Sam
deze strijd en de prooi wordt naar binnen gewerkt. Dat wil ik niet zien en het
gekraak niet horen.
Als ik naderhand stukjes
brood in het vogelhuis leg is Sam er als de kippen bij. Blijkbaar heeft zij nog
honger.
