Maandag

Na een onrustige nacht ben ik heel vroeg wakker. Het is nog donker. Man ligt naast me. Dat is fijn en ook geruststellend. Als de wekker om zes uur gaat voelt het vervelend dat Man moet opstaan om naar zijn werk te gaan. Toch kan ik goed alleen zijn. Blijkbaar heeft het te maken met het weekend, een paar dagen samen. Met zijn tweeën de dag doorbrengen geeft wat meer vreugde, vrolijkheid en gezelligheid. Maar op maandag moet ik wennen aan het alleen-zijn. Dan ben ik altijd weer zoekende.

Nadat Man rond half acht naar zijn werk is gegaan blijf ik nog even liggen. Ik ben zo moe, het is geen goed plan op te staan. Uit ervaring weet ik dat het dan een vervelende dag wordt. Beter om nog wat te slapen, dan heb ik misschien wat meer energie voor de rest van de dag.

Roepend word ik wakker. Gedroomd.

Ik ben gaan fietsen. De streek is mij totaal onbekend. Akkers en weilanden gaan aan mij voorbij. In de verte een huis en dichterbij komend zie ik dat er een tuincentrum is. Er zijn weinig planten, maar er lopen veel honden over het terrein. Vermagerd, angstig en met een droevige blik in de ogen. Een van hen loopt onmiddellijk op mij af. Ik ben totaal niet bang. Pak het beestje in mijn armen en neem het mee. Ik loop verder. Denk er niet aan mijn fiets mee te nemen. Voor mijn idee loop ik uren tot ik eindelijk in de verte weer een huis zie. Voor hulp ga ik naar binnen. Geen telefoon bij me en ik wil bellen met de dierenambulance. De hond begint te bijten. Telkens een beet in de arm en dan weer gewoon rustig in mijn armen liggen. Het beest klemt zich met de poten stevig aan mij vast. Het lukt mij niet de hond op de grond te zetten. Ik ben bang.

In het huis een ontmoetingsruimte voor creatieve mensen. Het wordt geleid door een jong stel. Ik vind de man zo leuk dat ik er door in verwarring word gebracht. Op dat moment word ik wakker, val ook meteen weer in slaap. Weer droom ik en ontmoet diezelfde man. Nu is hij zeer boos.

Maandag. Een nieuwe week is begonnen met deze droom en blog.

De foto is van Berner Sennen Roos, mijn laatste hond, in 2005 overleden.

Non-stop 1

Vandaag schrijf ik 10 minuten lang over wat er in me opkomt. Geleerd tijdens de cursus ‘schrijven’. Ik ga 10 minuten ‘los’. Denk niet echt na over punten, komma’s en of de zinnen wel goed lopen.

Jaren ben ik zo de dag begonnen, daarna wordt het minder. Stapels papier heb ik uitgeprint. Af en toe blader ik er doorheen, lees hier en daar wat. Ik lees om niet alles te vergeten wat ik zie, meemaak of denk. Soms haal ik er inspiratie uit. 10 Minuten non-stop schrijven. Ik heb er weer zin in. Het is leuk en ook spannend wat er op papier komt. Ik neem me voor vanaf vandaag weer elke dag zo te beginnen.

Vanochtend haal ik vrienden van de trein af. Vanavond ga ik bridgen. Dat doe ik elke donderdagavond bij iemand thuis. Overdag wil ik schrijven. Ik wil mijn boek uitlezen, een ander ligt al klaar, maar of me dat lukt, weet ik niet. Dan morgen maar met het boek op de bank of buiten in het zonnetje.

Ik verheug me op vrijdagavond, dan gaan Man en ik naar de boekwinkel, een traditie in de Boekenweek. Een lijst met ‘te wensen boeken’ heb ik al gemaakt.

Gisteravond naar een uitvoering geweest in het muziekgebouw in Eindhoven. Daar treden Ilja Leonard Pfeijffer, Tommy Wieringa en Gustaaf Peek op. Ook saxofonist Bl!ndman met een speciaal voor deze avond samengesteld gelegenheidskwartet. Een ‘Scherpdenkersconcert’ wordt het genoemd. De voorstelling heet ‘The Pursuit of Happiness’, een zoektocht naar geluk of het streven naar geluk. Ik weet niet wat ik mij moet voorstellen van deze avond. Om beurten houden de auteurs een voordracht uit eigen werk. Zij hebben het thema in een van hun romans gebruikt. Tussendoor wordt prachtige muziek ten gehore gebracht. Ik moet even wennen, heb zeer zeker niet gerekend op een avond over de vluchtelingenproblematiek. Over mensen, met gevaar voor hun leven, op zoek naar geluk. Het is echter een indrukwekkende avond, heel bijzonder en mooi. Na afloop is er gelegenheid boeken te kopen. De auteurs signeren.

Om half zeven heb ik Man van zijn werk opgehaald en onderweg in de auto hebben we brood gegeten. Meer tijd is er niet, de voorstelling begint al om half acht.

Bij binnenkomst is er enige verwarring. Er zijn mensen met een ticket waarop vermeld staat dat de voorstelling om half acht begint. Andere mensen hebben een ticket waarop als aanvangstijd kwart over acht staat. Niemand weet het precies en enkelen halen een kop koffie of thee. Er zijn ook mensen die al een glas wijn kopen. Plots klinkt er ‘boink’, de voorstelling gaat beginnen. Gemopper om me heen, men moet het drankje laten staan. Een man zegt: ‘Net iets gekocht, niet van kunnen genieten. Geld uitgegeven voor niets. Ik schrijf hierover een brief.’ Jammer van koffie, thee of wijn, zo zie ik het. Maar voor deze meneer heeft het meer met de ‘Hollandse zuinigheid’ te maken, denk ik. Ik hoop dat hij toch van de voorstelling heeft genoten. Het vooraf voor nop uitgegeven geld aan een drankje niet meer als pijnlijk ervaart na het beluisteren van alle voordrachten. Tegen elf uur weer thuis. De 10 minuten zijn om….

Nu de tuin

Een poos na de verhuizing hebben wij een hovenier op bezoek gehad. Wij wilden wel eens weten wat een vakman met deze tuin zou kunnen of willen doen. Mooie ideeën had hij. Hier een waterpartij, daar een rond terras, in die hoek nog een terras, een prieel, grote keien en veel verschillende soorten planten. Bij het aanhoren van zoveel diversiteit brak het zweet me uit. Ik houd van eenvoudig, een tuin die rust uitstraalt. Man denkt daar gelukkig hetzelfde over. Wat wij graag wilden en aan ideeën opperden vond geen gehoor.

We houden niet van een strak aangelegde tuin. Niet dat bloemen, planten en struiken in het gelid staan. We houden van groepjes met dezelfde planten en groene bij elkaar passende kleuren. Hier en daar witte bloemen. En groene bodembedekkers zodat we over een paar jaar geen onkruid meer hoeven wieden. Veel plekjes waar de vogels zich kunnen verschuilen, Sam is immers ook in de tuin. Voor haar verstop-plekjes genoeg en hoog gras waarin zij op jacht kan gaan naar muizen. Een insectenhotel hebben we voor de verhuizing ook al gemaakt evenals een plek voor de vogels om te baden en te eten. We ‘moesten’ destijds iets doen. Waren ongeduldig en wilden al wat van onze ‘eigenheid’ in de tuin creëren.

Dit voorjaar beginnen we met het herinrichten. De tuin is groot, kan niet in een keer aangepast worden. Voor sommige plekken hebben we ideeën, maar veel is nog ongewis. De tuin moet door de tijd heen groeien, zowel de planten als de aanplanting. Er is één groot nadeel: ik moet geduld hebben en dat is niet mijn sterkste kant.

Zaterdagmiddag. Man gaat aan de slag. Spitten is de eerste klus. Waar de border begint gaat de spade de grond in. Ik doe nog niets, dat komt later. En als we dan samen aan de slag gaan doet Man het zware werk, ik stuur de bezigheden.

Zo is er gisteren al het een en ander gerealiseerd. We hebben plantjes gekocht en achter in de tuin hebben we de kerstboom ‘2014’ geplant. Man heeft troep uit een onder het onkruid gevonden bak gehaald waarna we samen de nieuwe planten erin hebben gezet. Het idee kwam van Zus. Het sprak ons meteen aan. 

We hebben weer een nieuw ‘eigen’ stukje tuin! Tevreden bekijken we het gedane karwei, daarna naar elkaar en beginnen te lachen. We zouden toch vooraan beginnen? We gaan aan de slag, daar waar de ideeën zich aandienen. Dat was gisteren dus niet voorin, maar achter in de tuin.