Een 'oudje' - Nog altijd actueel

Vrije dag

16 september 2013

Er zijn dagen waarop ik weinig praat, weinig nieuwe indrukken opdoe, geen mensen ontmoet en aan dat alles ook geen behoefte heb. Dat zijn de dagen dat ik het liefst thuis ben, alleen. Ik kies daar dan ook voor als het kan.

Heb dan geen enkel verlangen om te praten of me in te moeten zetten op sociaal gebied. Om vriendelijk en aandachtig te zijn, om thee of koffie te zetten, de dingen die ik graag zou willen doen aan de kant te schuiven, misschien een lunch te moeten bereiden, de tafel te dekken en samen te eten.

Dat wil overigens niet zeggen dat ik een hekel aan mensen heb, verre van dat. 
Maar die dagen heb ik nodig om een vriendelijk, gezellig en begripvol mens te zijn. ‘Oplaad-dagen’ noem ik het. Dat ‘opladen’ is een breed begrip. Ik kan heel veel of helemaal niets doen, net waar ik op dat moment zin in heb. Met een boek op bed liggen of zomaar een beetje soezelen. Ik kan in mijn luie zetel gaan zitten en lezen of muziek luisteren. Een heerlijk geurend voetenbadje nemen. Het kan zijn dat ik schilder, de bloemen ververs, plantjes water geef, hier en daar in de tuin een takje of een uitgebloeide bloem opruim of een beetje rommel in huis. 

En dat laatste is een van mijn favoriete bezigheden. Wat ik dan zoal doe? Schuiven. Met stoelen en kleine tafeltjes. Met accessoires. Kijken wat ik in de kasten heb opgeborgen en weer tevoorschijn halen. Er opnieuw van genieten hoe mooi dat beeldje of hoe mooi dat stoffen doosje is. Weer ergens een plekje geven. Nog meer snuisterijen tevoorschijn halen. Iets anders tijdelijk opbergen. Zo kan ik uren doorbrengen.

Een feest vind ik het zo’n dag en zo nu en dan besluit ik bij het wakker worden zo’n feestdag voor mezelf in te lassen. Zo ook vandaag. Morgen een nieuwe dag die ik opgewekt en fris begin. Dat is het resultaat van vandaag: een dag zonder afspraken en alleen.

En nu verder, volop genieten van deze vrije dag!

Plassende mannen en meer

We staan op een parkeerplaats langs de A2. We hebben zin in koffie. Voor noodgeval altijd in een plunjezak op de achterbank. Daarin ook repen, boterhammen met kaas, noten en een fles water. Ik ga ervoor zitten. Op zo’n plek is altijd wat te beleven.

Voor ons stopt een auto. Drie mannen stappen uit en in hoog tempo rennen zij de berm in op zoek naar een boom. Daar wordt tegen de wind in de volle blaas geleegd. Het duurt tenslotte even voordat de gulp wordt dichtgeritst. Opgelucht, lachend en naar elkaar roepend stappen de mannen weer in. De chauffeur van de volgende auto heeft ook hoge nood. Vier plassende mannen binnen een paar minuten. 

Een van de vier

Ik vergaap mijn verstand aan een neuspeuterend heerschap in de auto naast ons. Ben zo door hem geobsedeerd dat ik blijf kijken. De man doet erg zijn best de wijsvinger zover mogelijk naar binnen te steken, flink ermee te draaien, daarna zijn vangst te bekijken en tot slot in zijn mond te steken. En weer opnieuw. Er is oogcontact, maar hij gaat gewoon door.

Dichtbij nog een auto geparkeerd. Man stapt uit. Het achterportier wordt opengerukt. Een klein rood krukje op de grond gesmeten en vol overgave in elkaar getrapt. De man bukt, raapt het op en loopt ermee naar een vuilnisbak. Terwijl ik me afvraag of hij boos is, wordt het een na het ander uit de auto gepakt. Met zeer snelle tred brengt hij alles naar de publieke afvalbak. Zelfs de dozen waarin hij de spullen heeft vervoerd. Ook met hem oogcontact. Nog even gaat hij door, maar houdt er dan mee op. Klaar, denk ik. Bij het wegrijden zie ik dat hij in de auto zit te wachten. Als wij voorbij zijn stapt hij uit en gaat verder met het dumpen van het huisvuil.

Werd zo door zijn gedrag ‘gegrepen’ dat het niet in me opgekomen is een foto te maken. Weer onderweg komt ook het schuldgevoel. Ik had iets moeten doen. Op zijn minst een melding aan de politie.

En waarom staan wij op een parkeerplaats langs de A2?

Wij zijn in Kortenhoef geweest, een klein dorp nabij Loosdrecht. Daar hebben wij een kast bekeken. Op de foto in de advertentie glanzend en niet of nauwelijks beschadigd. In de loods dof van kleur en zeer bekrast. Een teleurstelling. Deze kast willen wij niet. Maar nu we hier toch zijn bekijken we alles wat er te koop is. Daar, in die hoek. Uit de jaren vijftig of zestig. Dit zijn de kasten die we zoeken. Warm van kleur, strak van model, nauwelijks gebruikssporen. De koop is snel gesloten. Voor een klein bedrag worden ze bezorgd, maar enthousiast en ook een beetje ongeduldig als we zijn, willen wij de kasten meenemen. Het geheel bestaat uit 4 losse elementen. Met passen en meten, een beetje schuiven en de stoelen naar voren geschoven lukt het. De auto vol en man in het gedrang rijden wij naar huis. En zo komt het dat wij onderweg op een parkeerplaats zijn beland, koffie hebben gedronken en ik stof tot blog heb opgedaan.

  

Poes en Buurpoes

De vroegere bewoners van dit huis hielden niet van poezen. Joegen buurpoes Scotch weg. Daarvoor gebruikten zij wel eens een emmer water. Maar dit huis heeft ruim een maand leeg gestaan voordat Man en ik de sleutel ervan kregen. In die tijd heeft buurpoes haar kans waargenomen en in onze tuin haar territorium afgebakend.

Een paar maanden later komen wij hier wonen. Poes natuurlijk ook. Het is meteen duidelijk dat er strijd komt. Buurpoes ‘waakt’ vanaf het plat dak over onze tuin. Zij ligt daar met maar één doel: Sam bespringen of haar de stuipen op het lijf jagen.

Meestal heeft Sam buurpoes al gehoord of gezien. Sluipt dan snel naar binnen. Loerend ligt zij op de vensterbank tot de kust weer veilig is. Als buurpoes sneller is, probeert Sam nog in het tuinhuis te komen. Met geweld gaat zij dan door het kattenluik waarbij het klepje regelmatig afbreekt. Een voorraad ervan op zolder. Buurpoes kan er niet in vanwege de sensor in het luik. Drentelt nog een poosje heen en weer. Uiteindelijk geeft zij op. Houdt nog wel een slag om de poot. Zij verstopt zich onder de rododendron voor het tuinhuis….

Een hels kabaal. Deze keer heeft Sam niet bijtijds kunnen vluchten. Twee poezen rennend door de tuin. Sam verdwijnt niet in, maar achter het tuinhuis. Buurpoes ook. Springt over een lage schutting in de tuin van onze andere buren. Komt weer terug. Hangt aan de schutting. Een zwarte poezenkop en groene ogen zichtbaar.

Het dak van het tuinhuis loopt aan de achterkant een stukje door. Daaronder staan de groene en grijze container en onder zeil oude tuinstoelen. Sam heeft zich daar verscholen. Je ziet haar niet. Hoort haar wel. Een laag grommend geluid. Daar verjaag je toch zeker elke vijand mee. Na verloop van tijd is het gevaar blijkbaar geweken. Loopt Sam weer door de tuin alsof er niets is gebeurd. Voor zolang het duurt.