Bliebjes piepjes pingeltjes

Boeken en kranten heb ik klaargelegd. Ik heb me voorgenomen de komende dagen veel te lezen en te schrijven, het een en ander in huis te doen en wat spullen voor in het atelier bij elkaar te leggen. Steeds weer stel ik ‘dingen te doen’ uit omdat een bliebje, piepje of pingeltje mij meestal dwingt te reageren. Degene die mij iets heeft gestuurd kan ik toch niet laten wachten? Of de voicemail blijkt ingesproken. Degene die mij heeft opgebeld kan ik toch niet laten wachten?

Geen rust zoals in de tijd toen ik nog geen app, sms, facebook, e-mail of messenger had. De tijd dat er niet zoveel mogelijkheden waren om contact met andere mensen te hebben. Ik had natuurlijk wel ‘vaste’ telefoon, maar toen de uitvoering daarvan anders werd is waarschijnlijk de verandering begonnen. Het was letterlijk een ‘vaste’ lijn, ‘vast’ aan de muur of ‘vast’ op een tafeltje of kastje en je moest met de hoorn aan je oor ter plekke blijven staan. Toen kwam er een andere ‘vaste’ telefoon, maar niet in de betekenis van ‘vast’. Die telefoon lag op een soort bakje of standaard waardoor de accu ervan werd opgeladen zodat je tijdens het praten kon lopen, een ‘looptelefoon’ dus. De gesprekken werden langer…

Het is een utopie te denken dat de rust van ‘geen app, sms, messenger en e-mail’ zal terugkomen, ook al zou ik dat af en toe willen. Ik ben er ook aan gewend en vind het gebruik ervan ook heel gewoon.

Nog snel even kijken of er mail is, nog snel even kijken of er iemand op mijn blog heeft gereageerd en soms is er weer een uur voorbij. In dat uur had ik mijn boek uit kunnen lezen, de planten water kunnen geven of de was kunnen vouwen.

Deze ‘gemakkelijke’ communicatiemiddelen hebben, naast dat het gebruik ervan ook leuk kan zijn, één groot nadeel. Verslaving. Ook ik moet waken voor ‘teveel’….

De laptop staat de hele dag aan. Gebruik die om te schrijven, om dingen op te zoeken, artikelen, columns en het nieuws te lezen, om te e-mailen en te internetbankieren.

Maar eerlijk gezegd word ik soms ook kribbig of ongedurig dat ik door de bliebjes, piepjes en pingeltejs niet meer toekom aan dingen die ik wel graag doe. De laatste tijd zet ik daarom de telefoon steeds vaker uit en eigenlijk moet ik de laptop ook nog uitschakelen, niet alleen laten 'sluimeren' zodat ik nog steeds een bliebje hoor.

Als ik deze blog heb gepost ga ik andere dingen doen. Ik ga dat boek uitlezen, spullen voor het atelier die bij de verhuizing her en der in kasten zijn gelegd, bij elkaar zoeken. De stapel kranten en uitgeknipte artikelen uitzoeken, ‘bewaren’ en ‘weg’. Ik ga op bezoek bij een vriendin en vanaf zondag een begin maken met het inrichten van het atelier.

De komende dagen wat meer stilte. Ik ben er wel, maar minder.

Sam muis vogels

Een beetje suf, ben net wakker. Met koffie en wazige blik bekijk ik de drukte in de tuin. De vogels vliegen af en aan, er wordt geruzied aan de voedselcontainer, de ene koolmees duwt de andere aan de kant of gaat er bovenop zitten. Ik hoor hem denken: ‘wegwezen jij, ik ben aan de beurt.’ Duiven en kauwen zijn er ook, die pikken het gemorste voer vanaf de grond op. 

Is het eerst nog met een wazige blik, nu kijk ik met aandacht naar de hiërarchie die er heerst. Er is veel geruzie. De kleinere duiven komen niet eens aan bod, worden verjaagd door één duif die alles voor zichzelf opeist. Merels ook niet, de kauwen lusten alles en nemen het brood en de appel. Dan is er nog de pindakaas, door draad goed afgeschermd voor de kauwen. Zij zouden het liefst pot en al meenemen. Een beetje bozig zitten zij op het pindakaashuisje en pikken met hun snavel in het hout. Maar alleen de koolmezen en de kleine bonte specht kunnen erbij en pas dan als de kauwen weer weg zijn. De specht zie ik ook elke dag in het ‘vogeldorp’, een prachtig vogeltje met die rode borst.

  

Ineens, in een mum van tijd, geen vogel meer te zien, Sam is dichterbij geslopen. In de bult van potscherven waar ik rotsplantjes tussen heb gepropt, zit waarschijnlijk een muis. Die heeft geen schijn van kans met Sam in de buurt. Poes heeft geduld, zit muisstil, enkel het witte puntje van de staart beweegt.

Ik blijf kijken ook al ken ik de afloop, maar wil weten hoe het spel wordt gespeeld. Muis rent heen en weer, gaat dan de ene dan de andere kant uit. Sam rent er achteraan of laat Muis even gaan. Die denkt dan dat het veilig is, maar ineens slaat Sam weer toe. Ik sluit de buitendeur als ik zie dat zij Muis tot bij mij wil brengen….

Nadat ik een poos bezig ben geweest en met een tweede kop koffie in de stoel bij het raam ga zitten, zie ik dat het spel Kat-Muis nog niet gedaan is. Dit keer duurt het ‘spelen’ lang. Sam oogt nog kwiek, Muis heeft aan snelheid ingeboet. Na ruim anderhalf uur geen beweging meer en wordt Muis naar binnen gewerkt. Sam heeft een daverende start van de dag!

Krijten

Ik ben in Gennep in het atelier van beeldend kunstenares Yvon van Bergen.

Er staan prachtige schilderijen op ezels en op de kast staat ook een doek. Langs de wanden curiosa beschilderd in verschillende kleuren, kastjes, krukjes, tafeltjes en spiegels. Aan het plafond hangen lampen in allerlei vormen en tinten. Ook de stoelen zijn bewerkt. De wastafel is hier en daar nog wit, maar voor de rest gekleurd door de verf. Een inspirerende ruimte!

Vanavond een workshop ‘basistechnieken’ met krijtverf van Annie Sloan.

Ik heb hier al eerder mee gewerkt, maar wil van een ervaren iemand leren wat ik er allemaal mee kan doen. Yvon heeft diverse workshops bij Annie Sloan gevolgd.

Met acht vrouwen zitten we aan twee tafels. Het blad van de tafels één groot ‘schilderij’. Iedereen mag de kwast met de verf er nog aan op tafel leggen. Zo wordt het vanzelf een bont en kleurig geheel. Precies zoals ik na het schilderen de restanten van de verf op een doek druk. Ik pak een prop aluminiumfolie, druk die op het palet of bord met de overgebleven verf en daarna met een kloppende beweging op het linnen. Zo ontstaat vanzelf een mooi en kleurig schilderij.

Yvon is vriendelijk en heeft er zin in, dat merk je meteen! Schenkt koffie en thee, vertelt iets over zichzelf en hoe zij ertoe gekomen is met dit product aan de slag te gaan. Zij laat enthousiast voorbeelden zien hoe zij de krijtverf tot nu toe heeft gebruikt. Daarna vertellen de vrouwen hoe zij bij Yvon terecht zijn gekomen en of zij wel of niet al met deze ‘wonderverf’ hebben gewerkt.

Meteen te gebruiken, niet eerst vooraf schuren, de kleuren goed met elkaar te combineren en te mengen, de verf milieuvriendelijk en gemakkelijk in gebruik. Er zijn veel mogelijkheden. Op metaal, glas, stof, kunststof, schilderslinnen, op allerlei materialen kun je de krijtverf gebruiken. Decoupage, stencilen, craquelé, maar natuurlijk kun je ook ‘gewoon’ schilderen en dat vooral niet te netjes als je een verweerde of vintage look wilt creëren.

Later op de avond proberen we enkele technieken op een plankje uit.

Ruim 2 uur zijn we intensief bezig, daarna leidt Yvon ons rond in haar huis. Daar kunnen we pas echt zien wat er allemaal mogelijk is met de krijtverf van Annie Sloan.

Iedereen die graag schildert of creatief bezig wil zijn kan ik aanraden om naar een van Yvon’s workshops te gaan. Heel leerzaam, interessant en bovenal gezellig! Vooral als je van kleuren houdt, je spullen een nieuwe look wilt geven of in je huis iets wilt veranderen.

De vrouwen aanwezig, stuk voor stuk enthousiast, willen meteen ‘morgen beginnen’ en kopen alvast hun favoriete kleur krijtverf.

Ik wil zeker nog eens meedoen aan een workshop, al is het alleen maar om ideeën op te doen.

  

http://www.arthomeandliving.nl/

https://www.youtube.com/user/AnnieSloanOfficial

M

We waren collega’s.

Vanaf het eerste moment dat ik haar in de deuropening zie staan voor het sollicitatiegesprek voelen we ons tot elkaar aangetrokken. Al snel sluiten we vriendschap. Zij heeft een man en twee kinderen, ik leef alleen. Twee totaal verschillende levens, maar dat staat onze denkwijze en onze manier van ‘in het leven willen staan’ niet in de weg.

Buiten het werk om zoeken we elkaar steeds vaker op. We gaan samen naar de film, we fietsen, we praten veel over wat ons bezighoudt, we zoeken nieuwe kleding voor haar uit. Vrolijker en frivoler dan ze tot dan toe heeft gedragen. Door haar man aan de leiband gehouden mag er niets bloots te zien zijn, niet eens een stukje arm. Geen korte mouwen, geen rokjes of jurkjes met blote benen, ook niet met mooi weer.

We zijn vertrouwd met elkaar. Vanuit dat gevoel vertelt zij al een poos erover na te denken een gen onderzoek aan te vragen. Waarom?

Haar vader heeft voor haar belangrijke feiten uit de familie verzwegen. Hij praat niet over zijn ouders, broers en zussen, is met hen gebrouilleerd. Het blijkt dat er in de familie al negen vrouwen aan de gevolgen van borstkanker zijn overleden. Het gen telkens doorgegeven door de vader, dat heeft Vriendin per toeval ontdekt.

Dat gen onderzoek moet er komen. Haar man wil echter niet dat zij dat laat doen. Stel dat ze behept is met dat gen, wat dan? Laat zij dan  haar borsten preventief verwijderen?  Hij wil geen vrouw zonder borsten. Daarmee is de discussie afgelopen. En haar huisarts vertelt dat zo’n onderzoek niet nodig is. Het gen wordt nooit door de vader doorgegeven, alleen door de moeder. Door deze uitspraak is zij wel een beetje gerustgesteld.

Toch blijft er iets knagen. Vriendin worstelt met de wetenschap dat er al zoveel vrouwen uit de familie zijn overleden. Zij is onzeker en bang. Ondanks de tegenstand van haar man vraagt zij het onderzoek aan. Maar voordat het plaatsvindt, blijkt zij al borstkanker te hebben. Verdriet en angst overheersen, maar ook woede, gericht op haar vader omdat hij zo’n belangrijk  gegeven voor haar verborgen heeft gehouden.

Onder invloed van haar man laat zij een borstsparende operatie doen. Een paar weken later blijkt zij het gen ook te hebben. Na gesprekken met artsen, met een psycholoog, met haar moeder en zus en met mij, besluit zij beide borsten te laten amputeren. Erna wil zij dan een borstreconstructie doen. Dat laatste is er nooit van gekomen. Al heel snel na de operatie blijkt zij uitzaaiingen te hebben. Elk medicijn, elk handvat grijpt zij aan om te kunnen overleven of om in elk geval haar leven te rekken.

‘Je weet het maar nooit, de wonderen zijn de wereld nog niet uit, misschien red ik het wel……’

Ze heeft veel geleden door de ziekte, maar ook door onmacht en verdriet, door chemokuren en bestralingen. Op 45-jarige leeftijd overlijdt M, pas net uit haar schulp gekropen. ‘Een laatbloeier’ zeiden we vaak tegen elkaar. Ze was intelligent, lief, vrolijk en optimistisch, nieuwsgierig naar wat het leven haar nog zou brengen.

Dit alles heeft zich zeven jaar geleden afgespeeld en tot op de dag van vandaag mis ik haar, mijn Vriendin.

Koektrommel

In de loop van m'n leven heb ik nogal wat spullen verzameld. Voorwerpen uit de familie of gekocht in de kringloopwinkel, op rommelmarkten of gekregen. Weer weggegeven of naar de kringloopwinkel gebracht en ook opgeruimd omdat het kapot was en niet meer werd gebruikt. Toch heb ik met dat laatste heel veel moeite. Als ik eraan gehecht ben doe ik niet snel iets weg. Zo heb ik een kommetje van m'n ouders jarenlang bewaard, ook al was er een stukje uit. Ontelbaar vaak heb ik het in m'n handen gehad, steeds weer in de kast verstopt. Tot de verhuizing in mei dit jaar aanstaande was. Er moest worden opgeruimd, in het nieuwe huis weinig kastruimte. Om nou dingen in dozen op zolder te zetten, er waarschijnlijk nooit meer naar om te kijken en uiteindelijk niet eens meer weten wat er in die dozen bewaard is gebleven, dat wilde ik ook niet. Met pijn in het hart heb ik spullen weggedaan, maar ook nog veel bewaard.

Waar ik geen afstand van kan doen is deze koekjestrommel met gedeukt deksel uit mijn ouderlijk huis. 

Zolang ik me kan herinneren hadden we deze trommel. Bij mijn ouders was hij gevuld met frou frou, door m'n moeder ijswafeltjes genoemd. Die lustte ik als kind niet en nog steeds niet. Of de trommel was gevuld met Brusselse kermis, die koekjes at mijn vader op zijn brood. 

 

Ik gebruik de trommel ook. Soms staat hij wel eens een tijdje in de kast, maar steeds weer haal ik ‘m tevoorschijn. Zoals de laatste weken, altijd gevuld met koeken voor de klusmannen.