Zwart, harig en op hoge poten

Vanuit een ooghoek zie ik iets. ‘Het’ beweegt. Ik houd mijn adem in. Eerst wil ik ‘het’ nog negeren, doen alsof ik niets heb gezien. Gewoon naar mijn atelier gaan, dan is ‘het’ er ook niet. Dat ‘het’ is een spin. Groot, dik, harig en op hoge poten. Er wordt gezegd dat een spin nooit alleen is, er zijn er altijd twee. Bij die gedachte breekt het zweet me uit. Ik ben niet zo dol op spinnen.

Wat nu? Man niet thuis. Hij zou de spin in een glas mee naar buiten nemen. Ik niet, durf nauwelijks te kijken. Maar rustig aan tafel zitten is er ook niet meer bij. Steeds blijven denken dat een spin niets doet helpt ook niet. Spin blijft waar die is. 

‘Kom op, je bent toch zeker voor een spin niet bang? Dat was vroeger, niet in dit leven. Spinnen doen toch niets?’

Dat en nog veel meer zeg ik tegen mezelf terwijl ik ril van onrust en schrik.

Bij een muis (soms neemt Sam er wel eens een mee naar binnen als ik niet oplet) heb ik onmiddellijk de oplossing. Ik verlaat voorgoed, dat wil zeggen tot Man thuis is en de muis heeft gevangen, het vertrek waar ik ben.

Maar zie ik een spin, dan heb ik het gevoel dat ik zover niet kan gaan. Wachten tot Man van zijn werk thuiskomt en hem het beest buiten laten zetten? Het is de vraag of ‘Spin’ dan nog te vinden is. Neen, ik moet dit zelf oplossen.

Met knikkende knieën en in mijn hand een halve keukenrol aan papier zo dik mogelijk opgevouwen, sluip ik richting het zwarte en harige gevaarte. Gelukkig, nog steeds op dezelfde plek. Weer houd ik mijn adem in en buiten mijn wil om iets producerend wat lijkt op een hoge fluittoon, druk ik het papier tegen de muur. Vouw mijn hand samen in de hoop dat ik de spin heb gevangen en loop naar buiten. De prop gooi ik tussen de struiken. Vanavond of morgen ruim ik die wel op. De spin is dan wel weg vermoed ik. Weer het huis in of op zoek gegaan naar een ander onderkomen.

Ik heb mijn hand niet dichtgeknepen, dat zou ik voorheen wel hebben gedaan. Er is vooruitgang. Intussen ben ik wel nijdig, zelfs spinnijdig op mezelf. Het is te gek voor woorden. Onrustig worden bij het zien en het vangen van een spin. En nu moet ik ook nog op zoek naar de tweede, immers een spin is nooit alleen.

Jarig

 

Mijn ouders hadden de gewoonte de avond voor een verjaardag cadeautjes te geven. Eens heb ik van hen een vulpen gehad, zwart met een zilveren dop. Vanaf het eerste moment lekte het ding als een zeef. Meer inkt aan mijn handen en vlekken op het papier dan dat er een mooi vel met woorden tevoorschijn kwam. Waar die pen gebleven is weet ik niet.

Als kind was ik de hele dag gespannen, met weinig anders bezig dan welke cadeautjes er voor mij zouden zijn. Ongeduldig ook, de dag duurde voor mijn gevoel ontzettend lang.

Die traditie van ‘de avond voor de verjaardag cadeautjes geven en krijgen’ heb ik altijd in stand gehouden. Gisteravond was de avond voor mijn verjaardag. 

Net als vroeger vind ik het nog altijd spannend. De dag duurt misschien niet meer zo lang als destijds, een leuke spanning voel ik wel. Wat zal er uit die mand tevoorschijn komen? Ik heb een mooi stapeltje boeken, stenen potten voor de kwasten en nog zo het een en ander gekregen.

 

Vandaag heeft Man een vrije dag en gezorgd voor een uitgebreid ontbijt. Vriendin met Vriend komen onverwacht feliciteren. Daarna gaan we op pad. Een uitstapje vind ik leuk, samen met Man nóg leuker. Nog steeds herstellende van griep en weinig energie zijn we toch weer snel thuis. Daar wacht de doos met tompouces. Ook een traditie van mijn ouders, ook overgenomen.

Tot nu toe heb ik een heerlijke dag. Terwijl ik dit stukje typ, maakt Man een verrassingsmaal. Ik voel me verwend.

Van A naar Z door mijn leven

Afkomst ATELIER Alexander Calder Anders

BLOGGEN Buiten Bergen in Noord-Holland Bomen Boeken

Creativiteit Curiosa Concert

Dieren Denken Dromen

Empathie Eten Evenwicht

Fietsen Fruit Film Fantasie Fair trade

Gedicht Genieten Groente Gast aan tafel GEZONDHEID

Herinnering Hoop Hobby

Indrukken Intuïtie

Jawoord Jasmijn

Kracht Kringloop KUNST Kleur Kaas Koesteren Koffie

Lezingen Lachen LIEFDE

MAN Marsepein Museum Muziek Moeder

Natuur Noten

OPGEWEKT Optimistisch

Positiviteit Praten

Rothko Relaties Respect Ruimte RUST

Sef SCHRIJVEN Schilderen Sociaal

TROUW Toekomst Thuis

Uitproberen Uitstralen

Vriendschap Vrijdagavond VERWONDERING Verlies Vogels

Welzijn Water

Zee Zondag Zalm ZEN

Komt dit nog goed

Ik voel me futloos en dat past niet bij mij. Denk nooit meer te schilderen, lekker te eten, een mooi boek achter elkaar uit te lezen of met Man te fietsen. Over schrijven wil ik het niet eens hebben. Ik kan me niet voorstellen dat ik in de toekomst nog plezier beleef aan schrijven. Komt dit nog goed?

Al zeker een week of vier stoei ik met ‘Griep’, die is stiekem ons huis binnen geslopen. Man is ook door ‘Griep’ bezocht. Een dag of drie was hij ontzettend ziek. Sliep aan een stuk door, behalve als ik hem wakker maakte om een glas water te drinken. Op de vierde dag kwam hij uit bed, witjes en magerder dan voorheen, ging weer wat doen en op de vijfde dag fietste hij naar zijn werk alsof er niets aan de hand was geweest. Ik daarentegen sukkel behoorlijk. Dan weer koorts en hoesten, dan weer voel ik mij fitter en denk het ergste gehad te hebben. Na een paar uur stort ik weer in.

In zo een vlaag van opleving heb ik de afgelopen weken een paar blogs geschreven. Het kost mij nog veel moeite iets op papier te zetten, ook al dansen er zo nu en dan weer woorden in mijn hoofd. Misschien moet ik eerst mijn website eens aanpassen, dat wil ik al tijden. Al voordat ik ziek werd, maar vond toen andere dingen leuker om te doen. Juist, schilderen en schrijven.