Non-stop 1

Vandaag schrijf ik 10 minuten lang over wat er in me opkomt. Geleerd tijdens de cursus ‘schrijven’. Ik ga 10 minuten ‘los’. Denk niet echt na over punten, komma’s en of de zinnen wel goed lopen.

Jaren ben ik zo de dag begonnen, daarna wordt het minder. Stapels papier heb ik uitgeprint. Af en toe blader ik er doorheen, lees hier en daar wat. Ik lees om niet alles te vergeten wat ik zie, meemaak of denk. Soms haal ik er inspiratie uit. 10 Minuten non-stop schrijven. Ik heb er weer zin in. Het is leuk en ook spannend wat er op papier komt. Ik neem me voor vanaf vandaag weer elke dag zo te beginnen.

Vanochtend haal ik vrienden van de trein af. Vanavond ga ik bridgen. Dat doe ik elke donderdagavond bij iemand thuis. Overdag wil ik schrijven. Ik wil mijn boek uitlezen, een ander ligt al klaar, maar of me dat lukt, weet ik niet. Dan morgen maar met het boek op de bank of buiten in het zonnetje.

Ik verheug me op vrijdagavond, dan gaan Man en ik naar de boekwinkel, een traditie in de Boekenweek. Een lijst met ‘te wensen boeken’ heb ik al gemaakt.

Gisteravond naar een uitvoering geweest in het muziekgebouw in Eindhoven. Daar treden Ilja Leonard Pfeijffer, Tommy Wieringa en Gustaaf Peek op. Ook saxofonist Bl!ndman met een speciaal voor deze avond samengesteld gelegenheidskwartet. Een ‘Scherpdenkersconcert’ wordt het genoemd. De voorstelling heet ‘The Pursuit of Happiness’, een zoektocht naar geluk of het streven naar geluk. Ik weet niet wat ik mij moet voorstellen van deze avond. Om beurten houden de auteurs een voordracht uit eigen werk. Zij hebben het thema in een van hun romans gebruikt. Tussendoor wordt prachtige muziek ten gehore gebracht. Ik moet even wennen, heb zeer zeker niet gerekend op een avond over de vluchtelingenproblematiek. Over mensen, met gevaar voor hun leven, op zoek naar geluk. Het is echter een indrukwekkende avond, heel bijzonder en mooi. Na afloop is er gelegenheid boeken te kopen. De auteurs signeren.

Om half zeven heb ik Man van zijn werk opgehaald en onderweg in de auto hebben we brood gegeten. Meer tijd is er niet, de voorstelling begint al om half acht.

Bij binnenkomst is er enige verwarring. Er zijn mensen met een ticket waarop vermeld staat dat de voorstelling om half acht begint. Andere mensen hebben een ticket waarop als aanvangstijd kwart over acht staat. Niemand weet het precies en enkelen halen een kop koffie of thee. Er zijn ook mensen die al een glas wijn kopen. Plots klinkt er ‘boink’, de voorstelling gaat beginnen. Gemopper om me heen, men moet het drankje laten staan. Een man zegt: ‘Net iets gekocht, niet van kunnen genieten. Geld uitgegeven voor niets. Ik schrijf hierover een brief.’ Jammer van koffie, thee of wijn, zo zie ik het. Maar voor deze meneer heeft het meer met de ‘Hollandse zuinigheid’ te maken, denk ik. Ik hoop dat hij toch van de voorstelling heeft genoten. Het vooraf voor nop uitgegeven geld aan een drankje niet meer als pijnlijk ervaart na het beluisteren van alle voordrachten. Tegen elf uur weer thuis. De 10 minuten zijn om….

Nu de tuin

Een poos na de verhuizing hebben wij een hovenier op bezoek gehad. Wij wilden wel eens weten wat een vakman met deze tuin zou kunnen of willen doen. Mooie ideeën had hij. Hier een waterpartij, daar een rond terras, in die hoek nog een terras, een prieel, grote keien en veel verschillende soorten planten. Bij het aanhoren van zoveel diversiteit brak het zweet me uit. Ik houd van eenvoudig, een tuin die rust uitstraalt. Man denkt daar gelukkig hetzelfde over. Wat wij graag wilden en aan ideeën opperden vond geen gehoor.

We houden niet van een strak aangelegde tuin. Niet dat bloemen, planten en struiken in het gelid staan. We houden van groepjes met dezelfde planten en groene bij elkaar passende kleuren. Hier en daar witte bloemen. En groene bodembedekkers zodat we over een paar jaar geen onkruid meer hoeven wieden. Veel plekjes waar de vogels zich kunnen verschuilen, Sam is immers ook in de tuin. Voor haar verstop-plekjes genoeg en hoog gras waarin zij op jacht kan gaan naar muizen. Een insectenhotel hebben we voor de verhuizing ook al gemaakt evenals een plek voor de vogels om te baden en te eten. We ‘moesten’ destijds iets doen. Waren ongeduldig en wilden al wat van onze ‘eigenheid’ in de tuin creëren.

Dit voorjaar beginnen we met het herinrichten. De tuin is groot, kan niet in een keer aangepast worden. Voor sommige plekken hebben we ideeën, maar veel is nog ongewis. De tuin moet door de tijd heen groeien, zowel de planten als de aanplanting. Er is één groot nadeel: ik moet geduld hebben en dat is niet mijn sterkste kant.

Zaterdagmiddag. Man gaat aan de slag. Spitten is de eerste klus. Waar de border begint gaat de spade de grond in. Ik doe nog niets, dat komt later. En als we dan samen aan de slag gaan doet Man het zware werk, ik stuur de bezigheden.

Zo is er gisteren al het een en ander gerealiseerd. We hebben plantjes gekocht en achter in de tuin hebben we de kerstboom ‘2014’ geplant. Man heeft troep uit een onder het onkruid gevonden bak gehaald waarna we samen de nieuwe planten erin hebben gezet. Het idee kwam van Zus. Het sprak ons meteen aan. 

We hebben weer een nieuw ‘eigen’ stukje tuin! Tevreden bekijken we het gedane karwei, daarna naar elkaar en beginnen te lachen. We zouden toch vooraan beginnen? We gaan aan de slag, daar waar de ideeën zich aandienen. Dat was gisteren dus niet voorin, maar achter in de tuin.

Een en ander

Donderdag 26 februari 2015

Ik rommel wat, lees mijn boek uit en aan het einde van de middag maak ik alvast eten. Als Man thuiskomt van zijn werk hebben we weinig tijd, we moeten meteen aan tafel kunnen gaan. We hebben kaartjes voor een concert in het muziekgebouw in Eindhoven. Man komt later thuis dan gedacht, het concert gaat aan onze neus voorbij.

Vrijdag 27 februari 2015

Naar de apotheek waar blijkt dat mijn medicijn in een ander filiaal klaarligt. Notabene dichter bij huis. Een misverstand. Op de terugweg drink ik koffie bij vrienden. ‘s Middags naar de bloemist. Weet niet wat te kopen, zoveel moois zie ik. Zonder iets loop ik terug naar de auto, maar staand voor het stoplicht besluit ik nogmaals te gaan kijken. Ik koop een glazen vaas. Warm oranje van kleur, daarin dubbele oranje tulpen en een paar takjes met donkerrode katjes. Het cadeau dat ik morgen mee wil nemen.

Zaterdag 28 februari 2015

Wij gaan naar Apeldoorn. Een uitstapje met Man en samen onderweg is altijd fijn. We gaan naar ‘Vriendin vanaf de lagere school’. Een paar maal per jaar spreken we af. Ik verheug mij op het weerzien, op de gezelligheid en het vertrouwde dat in de loop der jaren is ontstaan. Het is een heerlijke dag. 

  

Zondag 1 maart 2015

Weer thuis. De dag ligt nog voor een groot deel voor ons. Man veegt de stoep en maakt het avondeten. Ik doe niets behalve nagenieten van het weerzien met Vriendin en zo af en toe lees ik wat. Wel kijk ik ’s avonds nog naar ‘Boer zoekt Vrouw’.

Maandag 2 maart 2015

Deze dag heb ik met I. afgesproken. Hiervoor hebben we elkaar één keer gezien. In de tussenliggende periode wel contact via mail gehad. I. schrijft ook. Het is prettig om eens met iemand over ‘het schrijven’ te praten.

Dinsdag 3 maart 2015

Vandaag komt onze hulp in de huishouding. Intussen ga ik met de auto naar de garage. ’s Middags ben ik in het atelier, maar er komt niet veel onder mijn handen vandaan. Ideeën genoeg maar ik kan het niet vertalen op het doek. Te vermoeid om veel te doen of om ergens warm voor te lopen. Zoveel weken ziek van griep hebben er behoorlijk ingehakt.

Vandaag 4 maart 2015

Vroeg uit bed. Afspraak bij de huisarts. Fietsend heen gaat goed, terug een straffe wind en heb ik moeite de trappers rond te duwen. Weer thuis schrijf ik verjaardagskaarten, zet de wasmachine aan en regel het terugsturen van mijn net aangeschafte Spaanse sloffen. Ze zijn te smal aan mijn brede voeten. Ik mail Vriendin en praat even met Zus. Print een deel van mijn geschreven teksten uit en kook alvast witlof zodat die uitlekt en vanavond onder een laagje kaas in de oven warm wordt. Ik ruim ook kleding op. Met een plastic zak in mijn handen sta ik voor de kast. Eindelijk ruim ik op waar ik nooit afstand van kon nemen, maar wat ik ook nooit meer aantrek. ‘Hét moment’ is daar en ik moet er gebruik van maken. Herkenbaar?

Later in de middag typ ik deze blog. Sam ligt naast mij op de vensterbank, de verwarming staat hoog, een pot thee bij de hand.