Rafaël

Vandaag geen blog uit het dagelijkse leven gegrepen, maar enkele woorden over een boek dat ik een paar weken geleden heb uitgelezen. Het boek heeft op mij veel indruk gemaakt, ‘Rafaël’ van Christine Otten.

Het is gebaseerd op feiten, heftig en ontroerend. Het verhaalt over bootvluchtelingen, een gedurfd actueel onderwerp. Er zijn duizenden bootvluchtelingen, veel leed en onmenselijke toestanden. In dit boek gaat het over Winny en Nizar. Hun verhaal is representatief voor al die onbekende vluchtelingen, het geeft hen een gezicht.

Christine Otten verwoordt de gebeurtenissen van deze twee mensen met grote klasse. Zij heeft een vloeiende schrijfstijl, laat woorden spreken. Zij maakt van dit schrijnende verhaal geen drama, er is geen sprake van opsmuk of tierelantijn, enkel en alleen de rauwe werkelijkheid brengt zij in beeld. Nergens verveelt het, je wilt doorlezen, weten hoe het afloopt met Winny en Nizar.

Een mooi boek dat het verdient gelezen te worden. Het zet je aan het denken over de wantoestanden met betrekking tot de vluchteling, maar het is ook een verhaal over twee verliefde mensen die bij elkaar willen zijn en daar veel voor overhebben.

Een poos geleden ben ik naar een lezing van Christine Otten geweest, daar was ook Winny aanwezig. Zij vertelde dat het goed gaat met haar, Nizar en Rafaël, maar dat het ook moeilijk blijkt een bestaan op te bouwen. Heimwee naar Tunesië waar Nizar vandaan komt is er ook, maar zij hebben ervoor gekozen om in België te blijven wonen opdat hun zoon Rafaël een betere opleiding en toekomst zal hebben. Wil je in Tunesië iets opbouwen dan heb je geld nodig en dat is er niet.

Niet alleen dit boek van Christine Otten is de moeite van het lezen waard. Ik heb ook erg genoten van al haar andere boeken, vooral vanwege haar onopgesmukte schrijfstijl.

 

www.ChristineOtten.nl

'De heerlijkheid van het leven' van Michael Kumpfmüller

‘Het is zeer goed denkbaar dat de heerlijkheid van het leven om iedereen en altijd in haar gehele volheid klaarligt, maar versluierd, in de diepte, onzichtbaar, heel ver weg. Doch zij ligt daar, niet vijandig, niet onwillig, niet doof. Als men haar met het juiste woord, met de juiste naam aanroept, komt zij. Dat is het wezen van de magie, die niet schept, maar roept.’

Aan deze dagboekaantekening van Franz Kafka heeft Michael Kumpfmüller de titel van het boek ontleend. Een zeer passende titel daar Kafka in zijn laatste levensjaar de heerlijkheid van echte liefde heeft leren kennen.

In dit boek wordt de liefdesgeschiedenis van Franz Kafka en Dora Diamant beschreven, beginnend met hun ontmoeting in juli 1923 in de badplaats Müritz aan de Baltische Zee en eindigend in juni 1924. Dan overlijdt Kafka in sanatorium Kierling bij Wenen aan de gevolgen van tuberculose. Op basis van Kafka’s dagboekaantekeningen en losse aantekeningen van zowel hemzelf als Dora heeft de auteur dit boek geschreven. Ook heeft hij Kafkakenners geraadpleegd. 

Op een ingetogen wijze, zuiver en met de juiste woorden, beschrijft de auteur het leven van deze twee mensen in het laatste levensjaar van Franz Kafka.

Hij schrijft over hun intense liefde, hun intimiteit, de wandelingen die zij maken, de gesprekken die zij voeren, over de ziekte, over wanhoop en twijfel, over de laatste dagen en uren tot Kafka sterft in de armen van Dora.

Een prachtige roman waarvan de inhoud zeker niet alleen uit kommer en kwel bestaat, maar waarin ook de mooie momenten zijn beschreven die Franz Kafka en Dora Diamant met elkaar hebben beleefd in krap één jaar. Een parel om te lezen.

Sophie Genius Loci van Anne Vellinga

Een paar dagen geleden heb ik het boek over Sophie uitgelezen. Ik heb het tot nu toe nog niet in de kast gezet bij mijn andere gelezen boeken. Het ligt nog steeds naast me als ik lui op de bank zit of zoals nu aan de schrijftafel zodat ik tussendoor even een passage kan herlezen, daar waar het openvalt.

Ik heb voor mijn doen lange tijd nodig gehad om dit boek uit te lezen en dat had zeker niets met verveling te maken. Het verhaal is boeiend vanaf het allereerste begin, het is ontroerend, soms herkenbaar en ook met humor geschreven. Ik vond het boek zo mooi dat ik sommige passages zelfs tweemaal heb gelezen alvorens verder te gaan. Je wordt  tijdens het lezen geraakt door Sophie’s emoties, haar gevoeligheid, maar ook haar worsteling om boven het verdriet van haar verbroken relatie uit te komen, dat je niet anders wilt dan weten hoe haar leven verder gaat. Je reist mee in het leven van Sophie. Ik heb van dit verhaal dan ook enorm genoten. Laat maar komen dat volgende boek van Anne Vellinga! In de tussentijd lees ik haar blogs op www.annevellinga.nl

Recensie 'Kalf' van Myrthe van der Meer

‘Kalf’ is het tweede boek van Myrthe van der Meer. ‘Paaz’, het eerder verschenen boek van haar, is geheel autobiografisch en gaat over Emma’s opname op een psychiatrische afdeling. Dat boek heeft Myrthe van der Meer met vaart en bijzonder goed geschreven.

Mensen die ‘Paaz’ hebben gelezen en denken dat ‘Kalf’ ook zo’n soort boek is, komen bedrogen uit. Over ‘Kalf’, haar eerste roman, kan ik niet anders zeggen dan dat het eveneens vlot en met een heel goed gebruik van de taal is geschreven. Dan houdt de overeenkomst met ‘Paaz’ op.

Dit boek verhaalt over Onno die, na 60 jaar vanuit Amerika, terugkomt naar Nederland. Onno heeft kanker en nog hooguit twee, drie maanden te leven. En het verhaalt over Jürgen met wie hij een trip door het land wil maken. Grootvader en kleinzoon, maar zij hebben een grote hekel aan elkaar. De kleinzoon zet zich af vanuit een boosheid. Jurgen neemt het zijn grootvader kwalijk dat hij lang geleden naar Amerika is vertrokken zonder nog naar zijn vrouw Anna en zijn zoon Oscar om te kijken. Ook heeft hij zich niet om Jürgen bekommerd na het overlijden van Oscar en diens vrouw, de ouders van Jürgen, waardoor hij wees werd. Onno worstelt met geheimen en zijn afkeer van Jurgen is gerelateerd aan het gemakkelijke leven dat Jürgen in zijn ogen had en waar hij niets mee gedaan heeft. Gaandeweg het verhaal worden Onno en Jürgen geconfronteerd met hun tekortkomingen. Zij gaan de strijd aan met hun eigen waarheden, met hun leugens en met de keuzes die zij in het verleden hebben gemaakt. Daardoor verandert de sfeer tussen hen.

De auteur heeft bijzonder goed de emoties alsook de gevoelens van de beide mannen beschreven. De personages hebben daardoor diepgang gekregen. Ook zijn de dialogen mooi neergezet. Het geheel is een prettig te lezen boek met korte hoofdstukken.

Arthur Japin 'De man van je leven'

‘De betovering is verbroken’, zeggen mensen wanneer hun grote liefde voorbij is. `Het sprookje is uit’, als was het een illusie waarmee hun gevoel hen al die jaren had bedrogen. Alsof het een verblinding is geweest en ze nu verdriet hebben omdat ze beter zijn gaan zien. `Ik ben droeviger maar wijzer’, verklaar ze, alsof liefhebben een vorm van domheid was en hun ontgoocheling een dure, maar noodzakelijke levensles. Het tegendeel is waar. Liefhebben is de illusie niet, maar leven.
`Te willen beschermen wat je lief is, desnoods voorbij dit leven’.
Dit lijkt Tilly’s drijfveer. Zij is ernstig ziek en zoekt een vervangster voor zichzelf, iemand die straks haar plaats naast haar man kan innemen. De vrouw die zij vindt blijkt echter zo perfect bij hem te passen dat hij haar, zonder dat Tilly dit wist, zelf al had gevonden en in het geheim al een relatie met haar heeft gehad. Door de verrassing die Tilly hun bereidt, verandert haar tragedie in een klucht. Maar wie heeft daarvan eigenlijk de regie? Niets is wat het lijkt.

Eenmaal een begin gemaakt in dit boek, wil ik het niet meer wegleggen. De vloeiende schrijfstijl van Arthur Japin heeft mij meteen in zijn macht. Met de snelheid van een trein wil ik lezen, wil ik weten hoe het verhaal zich ontwikkelt, maar dat gaat niet. Het taalgebruik van niveau en de zinnen zo mooi, die wil je ‘proeven’. Degenen die het werk van Arthur Japin kennen, begrijpen wat ik bedoel.

Een echtpaar, man en vrouw, en een tweede vrouw. Geheimen, ziekte, trouw, ontrouw, liefde, angst, blijheid. Emoties die een mens kan voelen komen voorbij. Je wordt er als lezer in meegezogen, het verhaal verveelt geen moment. De karakters heel goed neergezet. Alle gebeurtenissen kun je je tijdens het lezen heel gemakkelijk voorstellen. Het lijkt alsof je erbij bent, alsof je van afstand naar een voorstelling kijkt, zo beeldend geschreven.

Wat je als lezer ook bedenkt over datgene wat er komt, het klopt niet. Niets is wat het lijkt, tot het laatst toe boeiend, met humor en met vaart geschreven. Weer een knappe prestatie van deze auteur!

Recensie 'Glashard' Corine Hartman

Het tweede deel van de Jessica Haider serie van Corine Hartman, ‘Glashard’, is niet meer weg te leggen als je er eenmaal in begint. Het verhaal zit als een dijk in elkaar en is met zo’n vaart en zo boeiend geschreven dat je door wilt lezen. Je wilt weten hoe het verdergaat. Humor, seks, geweld, actie, alles komt aan bod. En ondanks de onconventionele manier van werken en het snuiven van coke komt Jessica toch over als een sympathiek figuur. Een grote verdienste van Corine Hartman’s schrijfstijl.
Geen losse eindjes, maar de officiële toelating van Jessica tot Saligia, doet je sterk verlangen naar deel 3, ‘Zielloos’. Je wilt weten hoe het verder gaat met haar, wat haar volgende opdracht wordt. Ik zou zeggen: kom maar op met dat derde deel.

Recensie 'De Teruggekeerden' van Jason Mott

Samenvatting: Op een zonnige dag in augustus 1966 verdrinkt de achtjarige Jacob, zoon van Lucille en Harold Hargrave. Bijna vijftig jaar later staat hij voor hun deur. Blakend van gezondheid, nog steeds acht jaar oud.
En Jacob is niet de enige die is teruggekeerd uit de dood. Overal in de wereld duiken Teruggekeerden op, en al gauw zijn het er zo veel dat steeds meer mensen zich bedreigd voelen. Niemand begrijpt waarom het gebeurt, hoe het mogelijk is. Maar één ding is zeker: in de chaos die volgt zal iedereen uiteindelijk een keuze moeten maken.
Een aangrijpend boek, dat vragen oproept die lang blijven hangen.

Het verhaal wordt voor een groot deel verteld vanuit het perspectief van de ouders, en dan vooral vanuit het perspectief van Lucille, de moeder van de teruggekeerde Jacob. Zij, eerst nog fel gekant tegen de teruggekeerden, ‘het zijn duivels’, is op slag ‘verkocht’ als haar zoon Jacob weer voor de deur staat. Hij is op 8 jarige leeftijd door verdrinking om het leven gekomen. Al haar liefde borrelt op en wil zij aan haar zoon geven, Harold daarentegen is behoudender. Soms zorgt dat bij hun onderling voor onbegrip. Omdat er nogal wat doden terugkeren, duizenden over de hele wereld, is de bevolking onrustig, zelfs voelt men zich bedreigd. Hoe deze mensen te voeden en onder te brengen, moeten zij hun eigen plaats afstaan? Ook de kerk en de overheid spelen een rol. Duidelijk wordt dat zij niet goed weten hoe deze ongewone en uiteindelijk kritieke situatie aan te pakken. Machtsverhoudingen komen naar voren. Vele emoties komen aan bod: onrust, angst, onzekerheid, liefde, trouw, boosheid. Uiteindelijk zorgen al deze emoties en het niet met de situatie weten om te gaan voor een escalatie. Met scepsis ben ik aan dit boek begonnen, heb het ook vaak weggelegd. Bij tijd en wijle vond ik het heel traag, vroeg ik me af ‘wanneer gebeurt er nou iets’? Telkens opnieuw werd er weer iets toegevoegd, steeds hetzelfde, maar nergens een antwoord op vragen die zich aandienden: o.a. de vraag wie heeft de Wilsons vermoord? Het was een lange weg naar het plot van de roman of van de thriller? Dat laatste was voor mij echt niet duidelijk. Eigenlijk is het niet helemaal goed gekomen tussen dit boek en mij. Wat ik vooraf bedacht, dat ‘de terugkeer van doden’ een fascinerend onderwerp zou zijn en ik best wel eens door dit boek ‘gegrepen’ zou kunnen worden, dat is absoluut niet gebeurd.

Wat Jason Mott met zijn verhaal (ontsproten aan een droom die hij over zijn overleden moeder had) met dit boek mee wil geven is, dat wij mensen, ‘bij leven’ aan elkaar zouden moeten vertellen hoe belangrijk de ander voor ons is. Misschien had de auteur beter zijn nawoord als voorwoord kunnen gebruiken. Het zou wellicht hebben geholpen de verwachtingen iets minder hoog in te schatten.

Recensie 'Bloedlijn' Corine Hartman

Na alle andere thrillers van Corine Hartman weet ze mij nu met ‘Bloedlijn’ volledig te verrassen. Ik ben in meer dan één opzicht blij met dit boek: niet enkel blij met weer een nieuw boek, maar er staat ons ook nog een hele reeks te wachten met Jessy in de hoofdrol. Een personage dat een tijdlang met ons, lezers, meegaat! Dit verhaal is vlot, meeslepend, eigentijds en heeft zeer rauwe randjes. Het is bijzonder spannend en die spanning is er steeds, die verslapt geen moment. Het verhaal zakt nergens in en niets is wat het lijkt. Als dan op het einde alle lijntjes bij elkaar komen, denk je dat het dat is. Helemaal mis gedacht, het laatste hoofdstuk zet je weer volledig op scherp. Ik was wéér compleet verrast, verbijsterd misschien wel! Er zijn maar weinig auteurs die mij zo in de ban van hun verhaal houden, Corine Hartman is er met dit boek zeker in geslaagd. Zij heeft zichzelf overtroffen. Een zeer volwassen auteur die niet meer weg te denken valt in de rij van de beste thrillerauteurs! En zo is het!Trouwens, als de laatste bladzijde is gelezen vraag je je af hoe het verder gaat met Jessy en liefst zo snel mogelijk! Ook daar heeft Corine aan gedacht!